Wieś przy drodze na Kije i Jędrzejów,12 km od Pińczowa.

W okresie wojny północnej, 19 lipca 1702 r., stoczona tu została wielka bitwa między armią szwedzką króla Karola XII a wojskami saskimi Augusta II oraz wspomagającymi go wojskami polskimi pod komendą Stanisława Hieronima Lubomirskiego, hetmana wielkiego koronnego. W czasie tej bitwy hetman poprowadził szarżę husarii (ostatnią, jak się okazało, w dziejach naszej wojskowości), ale gdy ta się załamała, niespodziewanie opuścił plac boju, razem z całą jazdą polską. Tym samym odsłonił skrzydło saskie z piechotą i artylerią, przyczyniając się do rozbicia armii Augusta II przez Szwedów. Postępowanie Lubomirskiego tłumaczą historycy jego grą polityczną: nie chciał zwycięstwa nad Szwedami, bo umocniłoby ono pozycję króla polskiego

Plan bitwy pod Kliszowem ze zbiorów Muzeum Regionalnego w Pińczowie.

Bitwa stała się okazją do powstania wielu utworów poezji politycznej, w której wykorzystano nazwę pobliskiej wsi Kije. August II, król „ukijowiony”, bo dostał cięgi pod Kijami, doczekał się wiersza z takimi fragmentami:

„ … wziął niezgorszą chłostę pod Kijami,,

Gdy battaliją stracił, bijąc się z Szwedami”.

A o tych, którzy uciekli z pola bitwy napisano:

„Woleli swój grzbiet uchylić pod Kije,

Niżeli kruszyć o Szwedów kopije”.

Ks. Siarkowski odnotował w XIX w. że miejscowy lud nazywał błonia nad Nidą „Czarniawą”, bo z daleka czerniły się od ciżby wojska tam nagromadzonego. Natomiast łąki i pola, gdzie stoczono krwawy bój, zyskały określenie „trupieniec”.

Poległych pochowano w trzech kopcach pod lasem, przy drodze do Pińczowa. W Rębowie stanął okazały grób, ozdobiony kamienną figurą, gdzie spoczął padły w bitwie szwagier Karola XII książę Fryderyk Holstain--Gottorp.

Tenże książę podał że na skraju Kliszowa stał drewniany dworek, w którym w przeciągu zaledwie jednej godziny gościło trzech monarchów: August II, Karol XII i Stanis.aw Leszczyński (który jeszcze wtedy królem nie był, ale miał nim wkrótce zostać). Natomiast w Motkowicach leżących po drugiej stronie Nidy i będących własnością hrabiów Lanckorońskich, przechowywany był we dworze drewniany stół, przy którym bankietował po bitwie król szwedzki ze swoimi generałami.

Zwycięzcy Szwedzi zdobyli w tej bitwie 48 dział saskich i polskich (trzy zostały porzucone przez pokonanych w czasie odwrotu na bagnach i mokradłach Nidy), cały obóz saski, osobiste bagaże Augusta II, 36 chorągwi i sztandarów królewskich, zapasy prochu, amunicji i sprzętu wojskowego. Toteż zawsze szukano w tej okolicy ukrytych skarbów. Ks. Skurczyński, który był tu na parafii, tak kiedyś o tym napisał: „W 1917 r. kilku Szwedów przyjechało do Kij i stąd robili wycieczki w okolice Kliszowa i Korytnicy. Czegoś szukali, mieli dokładne mapy. W Kliszowie, w zabudowaniach dworskich był drewniany budyneczek, na którym było wypisane po łacinie, że tu stacjonował Karol XII. Chcieli kupić cały budynek i prawdopodobnie kupili, bo został rozebrany. Znaleźli, odkryli piwniczkę sklepioną, zabrali skarby i więcej się nie pokazali”. Ksiądz dodał jeszcze, że był drugi skarb, zakopany na wydmie oznaczony dużą sosną z kapliczką, ale sosnę ścięto, kapliczkę przeniesiono o 60 dalej, więc Szwedzi tego skarbu nie znaleźli, chociaż mieli dokładne mapy i wskazówki.