Położony jest przy końcu tej ulicy, na skłonie wzgórza. Po drugiej stronie tejże ulicy znajduje się więzienie, wykorzystujące stare budynki koszar. 

Od bramy wejściowej prowadzi alejka do zbiorowej mogiły, w której pochowani są harcerze z Szarych Szeregów. Zostali tu rozstrzelani 1 lipca 1943 r.: Antoni Piasecki ps. Kułak, lat 26; Waldemar Kaczmarek ps. Krzak, lat 22; Czesław Lech ps. Młot, lat 22; Zdzisław Marczewski ps. Giermek, lat 22. 

Ich śmierć była największą tragedią pińczowskiej konspiracji. Zostali zatrzymani zupełnie przypadkowo przez Niemców, odbywających konną, przejażdżkę po wzgórzach w okolicy Siedmiu Źródeł. Młodzi ludzie odbywali zajęcia praktyczne z topografii i nie mając przy sobie broni ani innych podejrzanych materiałów, nie spodziewali się aresztowania. Jednakże dwóch z nich wiedzionych intuicją uciekło, i ci ocaleli. Pozostałych po wylegitymowaniu poprowadzono z rękami podniesionymi do góry, przez zamarłe z przerażenia miasto, do więzienia. Tam badano ich ponownie, ale milczeli. O ostatnich chwilach harcerzy zachowała się relacja jednego z oprawców, który później cynicznie chełpił się swoją zbrodnią: "Wyprowadziliśmy wszystkich pod mur więzienia. Było ich czterech. Kazałem kopać cztery groby. Każdy kopie dla siebie. Najpierw zastrzeliłem Czesława Lecha. Mówię do Piaseckiego: panie Piasecki! Proszę wydać organizację, do której należycie i nazwiska dowódców. Jeśli pan powie, daruję panu życie. A on zaciął zęby i przeszedł przez leżącego Lecha. To śmierć. Zastrzeliłem jego i pozostałych". 

Te tragiczne śmierci upamiętnia tablica w ścianie kaplicy na cmentarzu wojennym, wmurowana tam w czterdziestą rocznicę wydarzenia. 

Druga z mogił Zawięzienia jest zbiorowym grobem więźniów zamordowanych przez Niemców w okolicznych lasach. Po wojnie ich szczątki ekshumowano i tu złożono.

Fryz sgrafiti na klasztorze popaulińskim